باشند خداوند از اين راه همه نيازمنديهاى آنها را تامين مىكند . خدايى كه آنها را در ظلمتكده رحم فراموش نكرد . خدايى كه به هنگام طفوليت كه توانايى بر تغذيه از مواد غذايى اين جهان نداشتند روزيشان را قبل از تولد به پستان مادر مهربان حواله كرد . خدايى كه به هنگام پايان دوران شيرخوارگى در آن حال كه ناتوان بودند ، روزيشان را به دست پدر پر مهرى داد كه صبح تا شام جان بكند و خوشحال باشد كه براى تهيه غذاى فرزندانم زحمت مىكشم . آرى اين خدا چگونه ممكن است به هنگامى كه انسان بزرگ مىشود و توانايى و قدرت به هر گونه كار و فعاليت پيدا مىكند او را فراموش نمايد ، آيا عقل و ايمان اجازه مىدهد كه انسان در چنين حالى به گمان اينكه ممكن است روزيش فراهم نشود در وادى گناه و ظلم و ستم و تجاوز به حقوق ديگران گام بگذارد و حريصانه به غصب حق مستضعفان پردازد . البته نمىتوان انكار كرد كه بعضى از روزيهاست چه انسان به دنبال آن برود ، يا نرود ، به سراغ او مىآيند . آيا مىتوان انكار كرد كه نور آفتاب بدون تلاش ما به خانه ما مىتابد و يا باران و هوا بدون كوشش و فعاليت به سراغ ما مىشتابد ؟ آيا مىتوان انكار كرد كه عقل و هوش و استعدادى كه از روز نخست در وجود ما ذخيره شده به تلاش ما نبوده است ! ؟ ولى اين گونه مواهب به اصطلاح باد آورده و يا به تعبير صحيحتر مواهبى كه بدون تلاش ، به لطف خدا ، به ما رسيده اگر با تلاش و كوشش خود از آن بطور صحيحى نگهدارى نكنيم آنها نيز از دست ما خواهد رفت ، و يا بىاثر مىماند . حديث معروفى كه از على ع نقل شده كه فرمود : و اعلم يا بنى ! ان الرزق رزقان رزق تطلبه و رزق يطلبك : « بدان فرزندم ، روزى دو گونه است ،